مجموعه پیش رو از مواجهه با قابهای تصاویر شهدا در گلستان شهدای اصفهان شکل گرفته است؛ قابهایی که در یک سوی خود، تصویر و نام شهید و در سوی دیگر، تصاویری آرشیوی از میدانهای جنگ ایران و عراق را در خود جای دادهاند. در این مواجهه، آنچه بیش از هر چیز توجه عکاس را به خود جلب کرد، امکان همنشینی دو تصویر و شکلگیری رابطهای میان آنها بود. با عبور نور صبح از شیشههای دو سوی قاب، چهره شهید در دل تصاویر میدان جنگ ظاهر میشود؛ گاه بهوضوح و گاه محو و ناپیدا. گویی دو زمان، دو جغرافیا و دو وضعیت متفاوت از حضور، در سطحی مشترک به یکدیگر میرسند. این تصاویر فراتر از بازنمایی خاطرهای تاریخی هستند. آنها تلاشی برای تأمل در نسبت میان حضور و غیاب، مرگ و زندگی و گذشته و اکنون هستند. مزار، نشانه غیاب جسمانی است و تصویر، امکانی برای تداوم حضور؛ حضوری که در پیوند با حافظه و مکان، همچنان قابل ادراک است. در این میان، مفهوم «ناظر» به ایده مرکزی مجموعه تبدیل میشود. نگاه شهیدان که روزگاری در میدانهای جنگ حضور داشتهاند، اکنون در مواجهه با تصاویر همان میدانها دوباره ظاهر میشود؛ گویی آنها نهتنها بخشی از حافظه گذشته، بلکه همچنان ناظر بر جهان اکنوناند. در این رابطه، شاید فقط ما نظارهگر تصویر شهدا نیستیم، بلکه خود نیز در معرض نگاه آنها قرار میگیریم. «ناظرِ شهید» تلاشی است برای جستوجوی مرزهای ناپایدار حضور و غیاب؛ جایی که تصویر، حافظه و نگاه به یکدیگر میپیوندند و پرسشی بیپاسخ باقی میگذارند: آیا نگاه آنها در قابها متوقف شده است، یا جهان همچنان در امتداد نگاه آنها جریان دارد؟
آفرین بسیار هنرمندانه به تصویر کشیدید.